Er zijn van die momenten in een leven die men nooit zal vergeten. Zo waren wij ooit, lang geleden, bij een concert van Pink Floyd. Een groep vrienden die al sinds het allereerste lied, See Emily Play, op de radio te horen was, fan zijn van deze fabuleuze groep. Een concert waarbij nog zo’n 80.000 andere fans aanwezig waren. Je staat midden in die enorme mensenmassa en probeert ook nog iets te zien van die toch al kleine mensen die vooraan op dat podium bezig zijn met een weergaloos concert en een dito show. Gelukkig lukte het alles waar te nemen. Maar wat niet echt wilde lukken was foto’s maken, want we stonden echt te ver weg voor de normale camera.

Geluk

Soms moet je dan geluk hebben. Dom geluk. Toen we besloten om even een alcoholische versnapering te halen liepen we stom toevallig tegen een bekende aan. Hij had een camera met een enorme lens op zijn buik hangen. Dat was goed om te weten, want nu hadden we ook foto’s waarop de groep te zien was. Want we wilden allen een foto van het concert op onze kamer hangen. Nu, jaren later hebben we dat aandenken van toen laten vereeuwigen als foto op glas. Dat hangt bij ieder van ons pontificaal in de woonkamer.

Pracht foto

Ieder keer weer als we bezoek krijgen van mensen die ons niet kennen komt die vraag terug. “Wat is dat voor een foto? Waar is die gemaakt?” Want wat hangt er aan onze muur? Geen herkenbare foto van een Pink Floyd concert. Een foto waarop vier vrienden te zien zijn, die op zestien flessen spa rood balanceren en reikhalzend naar iets in de verte turen. De bekende die we tegenkwamen vond dat plaatje zo leuk dat hij daar een foto van maakte. Voor ons een heerlijke herinnering aan een fantastische avond!